Bureau Waardenburg
Varkensmarkt 9
4101 CK Culemborg
T: 0345 512710
e-mail buwa

Onderzoek onder water voor herstel verzonken legakkers
U bevindt zich hier:

Onderzoek onder water voor herstel legakkers

Bureau Waardenburg onderzoekt hoe de legakkers er aan toe zijn in de Vinkeveense plassen.

Onderwateronderzoek

Hardheidskaart
Dieptekaart

Om een verzonken legakker te kunnen herstellen, is het van belang te weten wat de toestand onder water is. Deze informatie helpt bij het bepalen welke herstelwerkzaamheden het beste aansluiten bij wat er nog over is van de legakker.

Multibeam sonar

Met de multibeam sonar kan de onderwaterwereld goed in kaart worden gebracht. Het apparaat brengt zowel de diepte (3d dieptekaart) als de textuur (3d hardheidskaart) in beeld.

Duikteam

Om de beelden beter te kunnen interpreteren controleert ons duikteam onder water de informatie van de multibeam. 

Herstel legakkers

Herstel kan op verschillende manieren, afhankelijk van de staat waarin de legakker verkeert.

Vissenbossen

Vissenbossen bieden een schuil- en foerageerplek aan met name jonge vissen van verschillende vissoorten zoals aal en snoek. Ook is op dood hout in het water veel macrofauna te vinden. Zo vergroten de herstelmaatregelen niet alleen de cultuurhistorische waarde maar ook de biodiversiteit.

Ontstaan legakkers

Vanaf midden 18e eeuw is in het Vinkeveense veengebied veen gewonnen door middel van natte vervening. Daarbij is het typische patroon van legakkers ontstaan. Door machinaal vervenen kon er diep worden verveend (tot 3,60 m diepte) en zijn de oevers van de legakkers recht afgestoken. Op de legakkers werd het natte veen te drogen gelegd. Veel legakkers zijn later alsnog uitgeveend of weggeslagen, waardoor grote oppervlaktes water ontstonden. Oorspronkelijk was het de bedoeling de plassen na de vervening droog te leggen. Later is daar vanaf gezien. De legakkers zijn relatief smal ten opzichte van de breedte van de petgaten.

Overgeleverd aan de elementen

Door de grote wateroppervlakte ten opzichte van de legakkers en het ontbreken van beschermende vegetaties zoals rietkragen, vallen de legakkers ten prooi aan afslag. De legakkers zijn bovendien niet voldoende stabiel om het bos te dragen dat er na verloop van tijd op gaat groeien. Als de bomen te groot worden waaien ze snel om, waarbij ze grote kluiten meenemen. 

Wanneer de bovenste laag eenmaal is verdwenen, kan het deel onder water nog lang blijven bestaan, doordat de golfslag dan geen effect meer heeft. In de plassen liggen diverse van dergelijke verzonken legakkers die daar een probleem opleveren voor het recreatieve vaarverkeer. Het recreatieschap voert een pilot uit om een deel van de legakkers weer in ere te herstellen.